در ادامه آموزش مباحث جاوا در خدمت شما هستیم.در مباحث قبلی در رابطه با مبانی و مباحث اولیه جاوا ( متغیرها ،نحوه نامگذاری آنها و چگونگی مقدار دهی به متغیرها) صحبت کردیم. در این آموزش قصد داریم در رابطه با انواع متغیر که در جاوا وجود دارد صحبت کنیم.

آموزش انواع متغیرها در جاوا

در این قسمت از ویدئو آموزشی جاوا بطور کلی و جامع در مورد انواع متغیرها در جاوا همچون محلی ، فیلد و کلاس صحبت خواهیم کرد.

جلسه دوم آموزش جاوا : انواع متغیرها در جاوا

انواع متغیر در جاوا

متغیرها در جاوا به صورت کلی به سه دسته تقسیم می شوند.

  • متغیرهای محلی(Local)
  • متغیرهای فیلد (Instance)
  • متغیرهای کلاس(Static)

متغیرهای محلی (Local)

متغیرهای محلی در جاوا (Local)

متغیرهای محلی (Local)

این متغیرها را درون متد یا بلوک و یا سازنده های کلاس (constructor) تعریف می کنند و این متغیرها تنها در محلی که تعریف شده اند قابل دسترسی هستند و خارج از بلوک خود از آنها نمی توان استفاده کرد. متغیر محلی به محض ورود به بلوکی که در آن تعریف شده، ساخته می شود و زمانی که از آن بلوک، برنامه خارج شود این متغیرها نیز از بین می روند. باید توجه داشت که این متغیرها مقدار پیش فرض ندارند و حتما باید به آنها یک مقدار پیش فرض داد در غیر این صورت برنامه با خطا مواجه می شود.

متغیرهای فیلد (Instance)

این متغیرها را درون هیچ بلوک،متد و یا سازنده ایی تعریف نمی کنند بلکه آنها را در خود کلاس تعریف می کنند همین نوع تعریف آنها باعث شده که متغیر فیلد در سراسر کلاس قابل دسترسی باشد.متغیر فیلد به صورت پیش فرض مقدار اولیه دارد یعنی اگر به آن مقداری داده نشود بر اساس مقدار پیش فرض خود در ابتدای برنامه عمل می کند و هیچگونه خطایی به وجود نمی آورد.معمولا توصیه می شود که این متغیرها را به صورت private تعریف شوند اما اگر بخواهیم کلاس هایی که از این کلاس ارث بری می کنند نیز از این متغیر استفاده کنند می توانیم آن را به صورت protected  نیز تعریف کنیم.

متغیر کلاس (static)

متغیر کلاس (static) در جاوا

متغیر کلاس (static)

به دلیل وجود کلمه static در هنگام تعریف این متغیرها،این نام را بر روی این نوع از متغیرها قرار داده اند این متغیر را در خارج از کلاس نیز می توان استفاده کرد.ویژگی مهم این متغیرها در این است که اگر چندین شی از یک کلاس را داشته باشیم این متغیر بین همه آنها مشترک است و برای آنها یکسان عمل می کند به نحوی که اگر در یکی از اشیا مقدار متغیر تغییر کند برای سایر اشیا نیز تغییر می کند.

این متغیرها را بیشتر برای نگهداری یک ثابت که زیاد دستخوش تغییرات نمی شود بکار می برند.این متغیر نیز خود مقدار پیش فرض دارد و اگر در هنگام تعریف آن مقدار پیش فرضی به آن داده نشود برای برنامه مشکلی پیش نخواهد آمد.

نتیجه گیری

در نهایت به عنوان سخن پایانی باید گفت که متغیرها با توجه به نوع تعریف آنها سطح دسترسی های متفاوتی دارند و در همه زبان های برنامه نویسی بخشی از حافظه را برای خود اختصاص داده که از این میزان حافظه برای نگهداری مقادیر و داده های خود استفاده می کنند.

برای دیدن قسمت های دیگر آموزش جاوا به صفحه ” آموزش برنامه نویسی اندروید ” مراجعه کنید.